12 Eylül 2009 Cumartesi

Çöküş…

Bence dünya nın bilinmeyen tek denklemi aşktır.varlıgı bir acı,yoklugu bir acı aslında…yoklugunda aşık olmak istersiniz,varlıgında ise aşık olmamayı…hani öyle bir şey dir ki alsan alınmaz,satsan satılmaz…ilk asık oldugum kızı hatırlıyorum belki cocuk dencek yastaydım ama cocuk değildim,o an ki şartlara bakiyorum,babam yeni ölmüş,hayatım komple değişmiş,dipteyim kısaca..ama o an geliyor,o kadar çaresizsin ki o kadar diptesin ki kim sana kucak açsa ona gidecek  duruma gelmişim.onla tanıtsım,adı buketti,bilmiyorum onda beni çeken bir şey vardı,dogal olarak o acıldı ilk bana,benim ona karsı bir sevgim  yoktu ilk basta.derken cıkmaya basladık,cocuk yasta olmamıza ragmen bircok şeyin farkındaydık.o bitik halimde hep bana destek oldu.suan yaşiyorsam belki de onun yüzündendir.yani demem o ki aşk insanı en çaresiz en dipte oldugu anda yakalar.hayır diyemessiniz,diyemessiniz! Hayatımda ilk defa mutluydum diyebilirim.buruk bir mutluluk da olsa…tabi her aşk gibi buda bitti,hayatımı etkiledimi?eh bir süre kimseyle cıkamadım,5 yıl kadarcık.derken yine çaresiz bir durumda yakaladı bu aşk beni..saglık sorunlarım,psikolojik sorunlarım hat safha da iken S… adlı bir kızla tanıstım.net ten bir tanısmaydı bu,hani bir beklentim ve ya ne bileyim bir umudum yoktu sonucta ben Türkiye nin bir ucundaydım o bir ucunda.derken 1 ay sonunda ilk kıvılcım ı belirdi bu askın,o acıldı yine bana,bense yine teslim oldum…bilmiyorum bunu neden yaptım ama iyi ki de yapmısım diyemiyorum,keza bu aşk hayatımı etkiledi.neyse,cıkmaya basladık ettik,cıkmaya basladık ama ben pek uzun bir süre vermiyordum buna,1 bilemedin 2 ay sonra biter diyordum,keza bitecekti o izin vermedi.ilişkimizin ilk 4 ayında her şey bence 4-4 lüktü,hayatımda o kadar mutlu oldugumu hatırlamiyorum.gün geldi ilk bulusacagımız güne.tabi yine bir anlaşmazlık sonucu ilk ayrılıgımızı yasadık.fark etmedi aşk olunca ayrılık bile vız geldi.günler geçti aylar geçti…ve yine ayrılık..bu sefer kesin olarak.bu ayrılık aslında,mideye yenen bir yumruk gibiydi.beklenmeyen.hiç planda yoktu bu ama oldu işte…ve dibe çöküş basladı..aslında bu biraz birey in kendi sucu,ne demiş şair? Baglanmayacaksın! Değer vermiyeceksin! Bunları yaptıgın anda midene yumrugu yer,neye ugradıgını sasırırsın…aynen öyle oldu..ilk baslarda alısamadım..cok zorlandım..ama ne demişler? Zaman her şeyin ilacıdır..zamanlar geçti..artık eskisi gibi acıtmıyor…onu düşündüğüm zaman nefes alamazdım eskiden..şimdi ise onu düşünmüyorum bile..ondan sonra 1 kişi daha hayatıma girdi..bence hayatımda,abartmiyorum,hayatımda unutamayacagım ender insanlardan biri o… o da beni en caresiz anımda yakalayıp,en cok seven kişi olmustu beni…2-3 hafta kadar beraberdik ama bu beraberlik 1 yıl yasadıgım aşktan bile daha kuvvetliydi.bana bu kadar değer veren,seven biri..daha önce görmemiştim..rüya gibi 1 hafta yasadık..ama olmadı..hani daha önce aldıgım ve kapanmayacak olan yara varya? Hep onun yüzünden..şuan yine yalnızım…ve bir süre daha (ölene kadar) yalnız kalmayı diliyorum…insanlar neden bu kadar acımasız? Sevgi ve aşk neden bu kadar değersiz? Bunları anlamam zaman alacak …

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder