2 Aralık 2010 Perşembe

Amaçsızca



"Dışarısı alabildiğine ışık.
İçerisi zifiri karnlık.
Yetmezmiş gibi yere bakıyor.
Ancak bu kadar derin düşünür insan ve bukadar yayar kasvetini ruhunun…
"


Karanlığın ortasında
yürürken geceleri
Dilediğim şey yalnız ölmekti
Yanımda kimseyi götürmeden
Kimseye dokunmadan...

Gitmek istiyordum işte sebep olmadan, o kadar umutsuzdum ki...
Yanımda gidecek kişiyi bile seçmemiştim. "O, Bu , Şu" Hiçbirini incitmek istemedim.
Adım attım karanlığa doğru, ilk adımı. Her adımda daha çok çevirdi beni, her adımda daha çok içine aldı beni.

Özlüyordum onu, beni, herkesi. Geride bıraktığım herşeyi...
Pişman değildim aslında sadece biraz burukluk vardı. Onu göremeden gidiyordum. Düşleyipte yapamadığım tek şeydi o.

Bazen düşlerimde beni alıkoyuyor düşlerime bile sahip oluyordu.
Memnundum bu durumdan, esiri olmak başkasının, uzun zaman sonra aradığım heyecandı.
Bıraktım işte seni, herkesi. Gidiyorum karanlığa doğru;
Derince iki mezar kazdım şuan manada
Ne sen çıkabilirsin oradan, ne de eski ben...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder