17 Mart 2011 Perşembe

Mutluluk...Ne kadar garip.

Şöyle bakıyorum bi geçmişime.Pek mutlu bir insanoğlu değilim, kolay mutlu olmam, beni mutlu eden şeyler de zaten kesin sonucunda hüsrana uğrayacağım şeylerdir(bknz:aşk)

İlk sevgilimi hatırlıyorum.Ne salak bi mutluluktu lan? Şuan hatırladıkça yarılmaktayım.Neyse ilki değil de sonuncuyu hatırlamak lazım.

Telif hakları nedeniyle ismini vermek istemesem de zaten beni az çok tanıyanlar aşkımızı biliyor ve gıpta ediyordu.

Rüya gibi başlamış kabus gibi bitmişti.The End.Olması gerekiyordu di mi?I-ıh.Olmadı işte.

Mutluydum lan diyebildiğim ender anlardan biriydi hayatım,(anlam bozukluğu, öeh )

Saçma bi mutluluk vardı, hani kafam gözüm yarılsa bile acıtmıyordu lan.Saatlerce telefonla konuşur elim telefona yapışık yaşardım.Böyle saçma bir şeyin hayatımı siktiğini geçen sene anladım.Kontür almadığım için hattım kapanacaktı.

Son 2 senedir hayatımda kimse yok, hağ, istesem olur mu? (bknz:özgüven tavan yapmış ) Olur mu olmaz mı bilemicem de sonuç olarak 2 senedir kronik sapım.Mutsuzum ve sürekli bunalım hallerindeyim.Sürekli eskileri hatırlatan şeyleri hatırlıyorumç

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder