15 Mart 2011 Salı

Sonuçta Elimden Geleni Yaptım..

Yok oluşlarımın ortasında, asla sönmeyecek bir ateş yarattım, yeri geldi o ateş tarafından ısındım yeri geldi o ateş tarafından yargılandım.


Ama daha çok yargılandım.Elimden geleni yaptım diyordum ona, o ise "yetmez! daha fazlası" diyordu, hep.


Sadece ben yoktum aslında orada, başkalarıda vardı.O ateş gün geçtikçe büyüyordu, yargılananlar çoktu...




Çok fazla ileri gitmiştim, sessiz bir ölüm diliyordum artık, o derece bezdirmişti bizi, ısınamıyorduk üstüne, soğuk gecelerde daha çok arıyorduk onu ama insafsız yönü ağır basar diye çekiniyorduk.


Ay vardı ama bizi aydınlatacak.En azından o merhametliydi, gülen yüzü hep bizim tarafımızdaydı.Dolunay olduğu zaman hele; en sevdiğimiz an olurdu.


Bunu bile bize çok gördü "o", en hafif bir mutluluk anında bile tepemize çöker istediğini alırdı.


Herkes gitti, tek ben kaldım, elimden geleni de yaptım, yaşamak için, yaşatmak için.İçimdeydi o, kendimi boşvermiştim zaten, onun için uğraşıyordum aslında...


Elimden geleni yaptım diye sayıklıyordum, son nefesimde...onu kurtarmıştım ama kendimi kaybetmiştim.


Ruhum yükselirken arş'a, ona son kez bakmayı diledim, gözleri aydınlatıcım oldu o karanlık yolda, ışığım oldu sonsuz derinlikte...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder