3 Ekim 2011 Pazartesi

Bir Veda Busesi.

Sanki..sankisi yoktu aslında.Basit ve net bi şekilde bitmişti.


Sanki..can çekişen bir hasta gibiydi, yüreğim.


Varlığını hissetmiyordum artık.


Hissedemiyordum.


Sanki..sen yoktun.


Bazen yüreğim cız ediyordu.Yaptığım hatalar, söyleyemediğim sözler aklıma geliyordu.


Zaten hep o söyleyemediklerin bitirir ya insanı.Ben bitirdim, seni de beni de.


Hatalar yaptım her insan gibi. Senden asla af beklemedim, zaten affetmezdin, hoş, hep o şarkı aklıma gelip duruyordu ara sıra. Bazen umursamıyordum. Canımı acıtıyordu.


Denize bakıp uzaklara dalıyordum bazı, o da gözlerini hatırlatıyordu.Onları en son ne zaman gördüğüm bile unutmuşken, onları hatırlamak daha acıydı.


Bazen, bazı geceleri sana adardım.Bir şarap açardım. Yarısına kadar içerdim diğer yarısı, senindi.




Sıradan bir ağıta döndü bu olay.Öyle ki bir süreden sonra o şarap bile tad vermedi artık.


Dinlediğim şarkılar da öyle.


Aradan zaman geçti. Şimdi hatırlamıyorum ama çok zaman geçti.


Artık ne yıldızlar var gökyüzünde.Nede ay. Yakamoz bile kendini az gösterir oldu.




Zaman dedik ya, o zaman bize meydan okudu.Silindi sanki, geçmiş.


Sıradanlaştı suratlarımız. Anılar ise..silinmeye mahkum bekliyor beynimde. Yavaş yavaş..silinmeye yüz tutacaklar ama gözlerin...gözlerin, belki de ölüme giderken bile aklımda olacak, belki daha huzurlu öleceğim... Kim bilir?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder