28 Şubat 2012 Salı

Eksik.

Sanki..sanki diyorum, ölüyorum ben.
Ölmekten...daha da kötü bu his.
Sen...sen hiç nefes alırken, kalbinde, ciğerlerinde, cam kırığı hissettin mi?
Sen hiç...
Hiç...
Benim oldun mu?


Sankilerle geçiyor işte hayat.Nasıl geçtiğini bile anlamıyorsun bazen.


O ilk an...o ilk saniye..ilk saliseyi daha dün gibi hatırlıyorum.


Heyecanımı ama umutsuzluğumu ama...aması yok işte!


Sen sanki yıllar sonra bulunmuş huzur parçası gibiydin.Hani bir yap-bozun son parçası eksiktir. 3000 parçalık o yap-boz sadece o parça yüzünden tamamlanamaz.


Ne atmaya kıyabilirsin o yap-bozu nede tekrar yapmaya.Son parçası yoktur işte...


Sen o son parçaydın.


Taakk, geldin, gönlümün orta yerine oturdun.



Ve parça tamamlandı.



Tamamdım artık.Geçen günleri sayamadım fakat tamamdım.


Ama..bu huzursuzluk niyeydi ki?

Nefes alamıyordum...içim..sıkılıyordu...

Kan kusuyordum sanki...

Gözlerim. buğuluydu...

Ama..tamdım ben?

Tamamlamıştın hani?

Yooo...

Yalnız bırakmıştın beni..ilelebet.

Tamdım evet.

Sen olmadıktan sonra...o parça ne işe yarar dedim.

Söktüm attım.

İlk günler çok zorlu geçti.

Ne de olsa alışmıştık.Sonra ki günler...azap doluydu...Günden güne soldum.Can çekiştim günlerce..acı dolu şekilde.

Huzurlu bir ölüm hayal ederken en ızdıraplısı beni bulmuştu.

Lâkin gözlerin aklıma geldi...gülüşün...dudakların...saçın...kokun...

Gözlerim kapanıyordu yavaş yavaş...kapandı...kapandı..kapandı...

Kapandı.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder