7 Mart 2012 Çarşamba

Orada Bir Yerde..

Gün ışığı pek aydınlatamıyordu odamı.Karanlığı seven adamım vesselam, hoş, ruhum da sever karanlığı.
Çok iyi anlaştığımızdan mıdır nedir içiçeyizdir hep onunla.
Sever aslında beni, bende onu severim.
Gel zaman git zaman.Karanlığı aldattığım zamanlar oldu.İlk onunla aldattım.
Gözümü ne zaman kapasam gözleri aklıma geliyordu.
Her yerde ve herkeste o vardı sanki!
Nefret bile ettim bazı bazı.
Neden sen? Neden ben?
Halbu ki seni ilk gördüğüm andan itibaren seviyordum ben.
İlk andan itibaren yaşıyordum bu umutsuz ve salak aşkı.
Onca egoma rağmen arınamadığım tek aşktın sen.
Asla kavuşamayacağım..
Asla öpemiyeceğim...
Asla..sarılamıyacağım.

Derken alter ego girdi devreye;

- Neden bekliyorsun?
+ Belki gelir. Belki ne olursa olsun umudumu kesmediğimi, ağlamamın vazgeçmek demek olmadığını, eğer geri dönerse yaralarını iyi edebileceğimi fark eder. Yalnız kalınca içi acır belki onun da. Eksikliğimi hisseder. Ensesine dokunmamı, saçlarını okşamamı ister belki. Belki gelir.. Gel der belki..
- Ya gelmezse?
+ Beklerim ben. Usul usul beklerim. Ses çıkarmadan, sadece yağmurlu havalarda ağlayarak beklerim. Hem ya gelirse.

Sustu o da...

Fırtınalıydı hava.Terasa çıktı.

Bilmem kaçıncı karakterimdi ama..yine de denemekten vazgeçmedi hiç.

Bana dönüp;

Bir gün acılarından arınacağın gün gelecek.Öleceksin.O zaman da onu sevecek misin? dedi.

Önce biraz duruldu..

Evet. Seveceğim dedi.

O zaman beklemekten başka çaren yok dedi ve ayrıldı alter ego.

Ben ise yine kendimle kaldım.

Kendimle ve onun hayaliyle.

belki de o saçma geceyle.

Lakin eğer canımı alacaksa tanrı.Tek dileğim onun  siluetini görmektir..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder