21 Mayıs 2012 Pazartesi

Farazi.

Gece, belli ediyordu kendini.Ay bile sineye çekilmişti.Belki de yaşam belirtisi olarak sadece biraz rüzgar vardı.Bazen o bile yoktu.


Gece ilerliyordu, sigaram birer birer bitiyordu.
Bırakmıştım aslında, aslındası pek önemli değil lakin.
İçiyordum işte.
Kayboluyordum gecenin içinde.
Her köşe başında bir geçmiş.
Her geçmişte bir kayboluş.
Bak şu köşede ilk öpücüğüm var.
Şu köşede ilk hüsranım.
Hepsini geçip sana geliyordum.
Zaman duruyor, ben duruyorum.
Ne kadar da güzelsin, ölüm bile senden güzel olamaz.
Gözlerin diyorum, alsa ya canımı?
Böyle huzurlu bir ölüm, herkese nasip olmaz.
Sana bakıyorum, baktıkça donuyorum, farkında olmadan ölüyorum.
Sana her bakışta bir adım daha yaklaşıyorum, sona.
Napalım, bu anı yaşamak için, ruhumu satmam gerekti.
1 saniye bile düşünmedim.
Sen vardın..
Ben vardım.
Olamayan biz var idik.
Ne de güzeldik.
5-10 dakkalığına da olsa..
Hayat bizdik, her şeyi boşvermiştik.
Ne de çabuk bitti değil mi?
Bitti işte...
Gökyüzünden indik yeryüzüne.
Büyü bozuldu.
Sen melektin, azrail oldun.
Canımı aldın.
Ben aşkınla faniydim, yokluğunla farazi oldum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder